कविता : वातावरण

जन्मेका थियौँ हामी ससाना गाउँमा

चरी नाच्ने गाउने रमाइला ठाउँमा

निलाम्मे हुन्थे आकाश र हरिया जङ्गल

सङ्ला ती नदीनाला, दिन थिए मङ्गल ।

विकास ल्यायौँ हामीले देश अघि बढ्दै गयो

धुलो र धुवाँ बिच जीवन सड्दै गयो

सास फेर्न गाह्रो भयो कठिन भयो बाँच्न

सम्पदा विशाल हाम्रो मुस्किल भयो साँच्न ।

कतै छ अति वृष्टि कतै छ खडेरी

पग्लेर जाँदैछ हिमाल जङ्गलमा डढेलो

प्रदूषण जताततै कहाँ पो जाने हो

हरितगृह ग्यासले संसारै खाने भो ।

बाटो छ हाम्रो बुद्धिले हिँड्ने कुबाटो नजाउँ

मानिस हौं हामी भएको सुझबुझ पोलेर नखाउँ

बाँचौँ न हामी युग युगसम्म विकास चाखेर

यी हाम्री आमा पृथिवीलाई विशुद्ध राखेर ।

-प्रेम बस्न्यात